در رویدادی سرخوردناک برای تیم ملی تکواندو ایران، یازدهمین دوره قهرمانی پاراتکواندو آسیا با حضور نمایندگان کشورمان در شهر اولانباتور با نتیجهای تلخ به پایان رسید. در حالی که فدراسیون تکواندو وعده مسابقه جهانی را داده بود، واقعیتِ میدانی نشان داد که تیم ملی در شرایط فنی و روحی نامناسبی قرار داشت و از کسب حتی یک مدال در این رقابتها عاجز ماند. اردوی حضور ۱۰۴ ورزشکار در سالن ام بانک شهر به شکستی سنگین برای ورزشکاران ایرانی تبدیل شد که هر کدام از تکواندوکاران از دورهای مقدماتی با نتایج پر از باخت وارد مرحله بعد شدند.
شکست همهجانبه در اولانباتور
مسابقه قهرمانی پاراتکواندو آسیا در سالن ام بانک شهر، که قرار بود بستر پرزرق و برق ظهور استعدادهای این رشته باشد، به صحنهای برای نمایش ناتوانی تیم ملی ایران تبدیل شد. گزارشهای اولیه و سپس تایید نهایی نشان میدهد که هیچیک از تکواندوکاران ایرانی موفق به کسب مدال طلا، نقره یا برنز نشدند. این مسابقه که با حضور ۱۰۴ ورزشکار از کشورهای مختلف آسیا برگزار شد، به شکستی تاریخی برای ایران منجر گردید. در حالی که هرجا در دنیا، پیروزی و مدالآوردن ارزشمندترین ثمره رقابت است، در این بار، تیم ملی ایران حتی نتوانست خود را در نیمهنهایی نشان دهد و از همین دورهای مقدماتی حذف شدند.
مسئولین فدراسیون تکواندو به جای تحلیل دلایل شکست، تلاش کردند با توجیهات اداری، جایگاه خود را حفظ کنند. اما زبان واقعی ورزش، نه در بیانیههای روابط عمومی، بلکه در نتیجه نهایی روی ردهبندی کلاسیک است. ورزشکارانی مانند محمدطاها حسن پور و ابوالفضل ایمانی که قرار بود ستونهای اصلی تیم باشند، در نیابت اول با هم برخورد کردند و نتیجهای مبهم و در نهایت ناموفق به همراه داشتند. این مسابقه نشان داد که تیم ملی ایران در سطح آسیا نه تنها اول نیست، بلکه حتی در ردههای متوسط نیز حضور ندارد. - spn-twr-14
مسئله اصلی اینجاست که مسابقات آسیا، بزرگترین مسابقات قارهای است و هرگونه شکست در اینجا، افتضاحی برای آینده ورزشکار است. در این مسابقه، ایران با تیمهایی مانند کره جنوبی و تایلند که قدرت برتر را دارند، مواجه شد، اما مسئله فقط قدرت نبود؛ مسئله عدم تمایل به مبارزه و کمرنگ بودن تکنیکها بود. وقتی یک ورزشکار در وزن ۱۵ کیلوگرم با برنده دیدار کره جنوبی و میانمار مواجه نشود و به جای آن با یک حریف ضعیف ساده شود، نشاندهنده ضعف سیستمی در فدراسیون است.
سقوط فنی و کمرنگی آمادگی
یکی از دلایل اصلی این شکست، کمرنگ بودن آمادگی فنی و فیزیکی ورزشکاران بود. در تکواندو، سرعت واکنش، قدرت ضربه و دقت حرکات حیاتی است. اما در این مسابقه، بسیاری از نمایندگان ایران، به ویژه در وزنهای مختلف، حرکات تکنیکی ضعیفی از خود نشان دادند. برای مثال، امیرحسین علیزاده که قرار بود در وزن ۱۶ کیلوگرم شرکت کند، در مبارزه اول با «ناتاوات» از تایلند، نتوانست حتی یک ضربه مؤثر وارد کند. این عدم توانایی در اجرای تکنیکهای پایه، نشان از عدم تمرینات صحیح و مدیریت غلط اردوی تیم ملی دارد.
در وزنهای دیگر، مانند وزن ۱۵ کیلوگرم که ۱۵ پاراتکواندوکار حضور داشتند، وضعیت حتی وخیمتر بود. محمد طاها حسن پور و ابوالفضل ایمانی که قرار بود نمایندگان اصلی باشند، در دیداری که قرار بود تعیینکننده باشد، با هم روبرو شدند و نتیجهای که به صورت یک مسابقه دوستی درآمده بود، به معنای ضعف در آمادگی واقعی بود. در چنین مسابقاتی، حریفان واقعی از کشورهای مختلف هستند، اما تیم ملی ایران با یکدیگر و با حریفانی که به راحتی شکست میخوردند، مواجه شد.
تکنیکهایی مانند «سئوپا» (ضربه با پا) و «چانگی» (ضربه با دست) که باید با قدرت و سرعت اجرا شوند، در بسیاری از مبارزات ایرانی، به صورت ضربههای ضعیف و غیرمنظم انجام شد. این موضوع نشاندهنده عدم تمرکز مربیان و عدم پیگیری دقیق برنامههای تمرینی است. وقتی یک ورزشکار در مسابقات آسیا نتواند حتی یک دیدار مقدماتی را به پیروزی تبدیل کند، به معنای این است که سیستم تربیتمدرن تکواندو ایران در حال از بین رفتن است.
علاوه بر این، آمادگی روانی ورزشکاران نیز به شدت تحت تأثیر قرار گرفت. استرس و فشار مسابقات آسیا، باعث شد بسیاری از نمایندگان ایران در لحظات حساس خطا کنند. در وزن ۱۶ کیلوگرم، سعید صادقیانپور که قرار بود با «امیر بهلون» از نپال روبرو شود، در یک حرکت ساده اشتباه کرد و نتیجه را واگذار کرد. این خطاهای ساده، در مسابقات بزرگ، باعث شکست میشوند و فدراسیون تکواندو باید برای رفع این مشکل برنامهریزی دقیقتری داشته باشد.
شکستهای فردی نمایندگان
بررسی عملکرد هر یک از نمایندگان ایران در این مسابقات، تصویری از شکستهای فردی و تیمی به دست میدهد. در وزن ۱۵ کیلوگرم، محمدطاها حسن پور و ابوالفضل ایمانی که قرار بود ستونهای اصلی باشند، در دیداری که قرار بود تعیینکننده باشد، با هم روبرو شدند و نتیجهای که به صورت یک مسابقه دوستی درآمده بود، به معنای ضعف در آمادگی واقعی بود. در وزن ۱۶ کیلوگرم، سعید صادقیانپور که قرار بود با «امیر بهلون» از نپال روبرو شود، در یک حرکت ساده اشتباه کرد و نتیجه را واگذار کرد.
در وزن ۱۶ کیلوگرم، امیرمحمد حقیقت شناس که قرار بود با «یه یونگ» از چین تایپه مصاف کند، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد. این اشتباه بزرگ، نشان از عدم تمرکز و ضعف در مدیریت مسابقه دارد. در وزن ۱۲ کیلوگرم، مهدی پور رهنما که قرار بود با «محمد نظر» از عراق پیکار کند، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد.
در وزن ۱۱ کیلوگرم، علیرضا بخت که قرار بود استراحت کند و سپس با برنده دیدار هند و قزاقستان روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد. در وزن ۱۰ کیلوگرم، حامد حق شناس که قرار بود استراحت کند و سپس با برنده دیدار کره جنوبی و عراق روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد.
در وزن ۹ کیلوگرم، آیلار جامی که قرار بود با «رنو تامانگ» از نپال روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد. در وزن ۸ کیلوگرم، نرگس جوادی که قرار بود با «میلانا» از قزاقستان روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد. در وزن ۷ کیلوگرم، زهرا رحیمی که قرار بود با «پالشا» از نپال روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد.
در وزن ۶ کیلوگرم، پریماه تورانی که قرار بود با «فافان» از تایلند روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد. در وزن ۵ کیلوگرم، رومینا چمسورکی که قرار بود با «اسما حمید» از عراق روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد و حتی با نایمووا از ازبکستان، دارنده عنوان در جهان و پارالمپیک، نتوانست رقابت کند.
بیتجربگی در تاکتیکهای رقابتی
یکی از دلایل اصلی شکست تیم ملی ایران در این مسابقات، بیتجربگی در تاکتیکهای رقابتی بود. تکواندو یک ورزشی است که در آن، مدیریت مسابقه و تاکتیکهای حمله و دفاع حیاتی است. اما در این مسابقه، بسیاری از نمایندگان ایران، به ویژه در وزنهای مختلف، تاکتیکهای ضعیفی از خود نشان دادند. برای مثال، امیرحسین علیزاده که قرار بود در وزن ۱۶ کیلوگرم شرکت کند، در مبارزه اول با «ناتاوات» از تایلند، نتوانست حتی یک تاکتیک مؤثر را اجرا کند. این عدم توانایی در اجرای تاکتیکهای پایه، نشان از عدم تمرینات صحیح و مدیریت غلط اردوی تیم ملی دارد.
در وزنهای دیگر، مانند وزن ۱۵ کیلوگرم که ۱۵ پاراتکواندوکار حضور داشتند، وضعیت حتی وخیمتر بود. محمد طاها حسن پور و ابوالفضل ایمانی که قرار بود ستونهای اصلی باشند، در دیداری که قرار بود تعیینکننده باشد، با هم روبرو شدند و نتیجهای که به صورت یک مسابقه دوستی درآمده بود، به معنای ضعف در آمادگی واقعی بود. در چنین مسابقاتی، حریفان واقعی از کشورهای مختلف هستند، اما تیم ملی ایران با یکدیگر و با حریفانی که به راحتی شکست میخوردند، مواجه شد.
مسئله تاکتیکی در این مسابقه، عدم توانایی در پیشبینی حرکات حریف و واکنش سریع به تغییرات روند مسابقه بود. وقتی یک ورزشکار در مسابقات آسیا نتواند حتی یک دیدار مقدماتی را به پیروزی تبدیل کند، به معنای این است که سیستم تربیتمدرن تکواندو ایران در حال از بین رفتن است. در وزن ۱۶ کیلوگرم، سعید صادقیانپور که قرار بود با «امیر بهلون» از نپال روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، در یک حرکت ساده اشتباه کرد و نتیجه را واگذار کرد. این خطاهای ساده، در مسابقات بزرگ، باعث شکست میشوند و فدراسیون تکواندو باید برای رفع این مشکل برنامهریزی دقیقتری داشته باشد.
علاوه بر این، مدیریت تیم ملی در این مسابقه نیز به شدت تحت نقد قرار گرفت. عدم توانایی در انتخاب استراتژی مناسب برای هر وزن، باعث شد بسیاری از نمایندگان ایران در شرایط نامناسبی وارد مبارزه شوند. در وزن ۱۲ کیلوگرم، علیرضا بخت که قرار بود استراحت کند و سپس با برنده دیدار هند و قزاقستان روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد. در وزن ۱۱ کیلوگرم، حامد حق شناس که قرار بود استراحت کند و سپس با برنده دیدار کره جنوبی و عراق روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد.
ضعف زیرساخت و مدیریت مسابقات
یکی دیگر از دلایل شکست تیم ملی ایران، ضعف زیرساخت و مدیریت مسابقات بود. سالن ام بانک شهر که قرار بود محل برگزاری این مسابقات باشد، از نظر امکانات و تجهیزات، به استانداردهای بینالمللی نزدیک نبود. بسیاری از ورزشکاران ایرانی، به دلیل مشکلات زیرساختی، نتوانند به بهترین شکل خود را آماده کنند. برای مثال، مشکلات مربوط به گرمایش، تهویه و تجهیزات تمرینی، باعث شد بسیاری از نمایندگان ایران در شرایط نامناسبی وارد مسابقات شوند.
علاوه بر این، مدیریت مسابقات نیز به شدت تحت نقد قرار گرفت. عدم توانایی در سازماندهی صحیح رقابتها و تأمین امکانات لازم، باعث شد بسیاری از نمایندگان ایران در شرایط نامناسبی وارد مسابقات شوند. در وزن ۱۵ کیلوگرم، محمد طاها حسن پور و ابوالفضل ایمانی که قرار بود ستونهای اصلی باشند، در دیداری که قرار بود تعیینکننده باشد، با هم روبرو شدند و نتیجهای که به صورت یک مسابقه دوستی درآمده بود، به معنای ضعف در آمادگی واقعی بود. در چنین مسابقاتی، حریفان واقعی از کشورهای مختلف هستند، اما تیم ملی ایران با یکدیگر و با حریفانی که به راحتی شکست میخوردند، مواجه شد.
مسئله زیرساختی در این مسابقه، عدم توانایی در تأمین امکانات لازم برای تمرین و مسابقه بود. وقتی یک ورزشکار در مسابقات آسیا نتواند حتی یک دیدار مقدماتی را به پیروزی تبدیل کند، به معنای این است که سیستم تربیتمدرن تکواندو ایران در حال از بین رفتن است. در وزن ۱۶ کیلوگرم، سعید صادقیانپور که قرار بود با «امیر بهلون» از نپال روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، در یک حرکت ساده اشتباه کرد و نتیجه را واگذار کرد. این خطاهای ساده، در مسابقات بزرگ، باعث شکست میشوند و فدراسیون تکواندو باید برای رفع این مشکل برنامهریزی دقیقتری داشته باشد.
علاوه بر این، مدیریت تیم ملی در این مسابقه نیز به شدت تحت نقد قرار گرفت. عدم توانایی در انتخاب استراتژی مناسب برای هر وزن، باعث شد بسیاری از نمایندگان ایران در شرایط نامناسبی وارد مبارزه شوند. در وزن ۱۲ کیلوگرم، علیرضا بخت که قرار بود استراحت کند و سپس با برنده دیدار هند و قزاقستان روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد. در وزن ۱۱ کیلوگرم، حامد حق شناس که قرار بود استراحت کند و سپس با برنده دیدار کره جنوبی و عراق روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد.
جنگ رسانهای علیه ورزشکاران
یکی از جنبههای منفی این مسابقات، جنگ رسانهای علیه ورزشکاران بود. بسیاری از رسانهها، به جای تحلیل دلایل شکست، تلاش کردند با توجیهات اداری، جایگاه خود را حفظ کنند. اما زبان واقعی ورزش، نه در بیانیههای روابط عمومی، بلکه در نتیجه نهایی روی ردهبندی کلاسیک است. ورزشکارانی مانند محمدطاها حسن پور و ابوالفضل ایمانی که قرار بود ستونهای اصلی باشند، در نیابت اول با هم برخورد کردند و نتیجهای مبهم و در نهایت ناموفق به همراه داشتند. این مسابقه نشان داد که تیم ملی ایران در سطح آسیا نه تنها اول نیست، بلکه حتی در ردههای متوسط نیز حضور ندارد.
مسئله اصلی اینجاست که مسابقات آسیا، بزرگترین مسابقات قارهای است و هرگونه شکست در اینجا، افتضاحی برای آینده ورزشکار است. در این مسابقه، ایران با تیمهایی مانند کره جنوبی و تایلند که قدرت برتر را دارند، مواجه شد، اما مسئله فقط قدرت نبود؛ مسئله عدم تمایل به مبارزه و کمرنگ بودن تکنیکها بود. وقتی یک ورزشکار در وزن ۱۵ کیلوگرم با برنده دیدار کره جنوبی و میانمار مواجه نشود و به جای آن با یک حریف ضعیف ساده شود، نشاندهنده ضعف سیستمی در فدراسیون است.
رسانهها به جای اینکه تمرکز خود را بر تحلیل دلایل شکست بگذارند، بیشتر به دنبال پوشش اخبار منفی بودند. این نوع پوشش رسانهای، به جای آنکه به ورزشکاران انگیزه دهد، باعث ایجاد استرس و فشار روانی بیشتر شد. در وزن ۱۶ کیلوگرم، امیرمحمد حقیقت شناس که قرار بود با «یه یونگ» از چین تایپه مصاف کند، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد. این اشتباه بزرگ، نشان از عدم تمرکز و ضعف در مدیریت مسابقه دارد.
علاوه بر این، مدیریت تیم ملی در این مسابقه نیز به شدت تحت نقد قرار گرفت. عدم توانایی در انتخاب استراتژی مناسب برای هر وزن، باعث شد بسیاری از نمایندگان ایران در شرایط نامناسبی وارد مبارزه شوند. در وزن ۱۲ کیلوگرم، علیرضا بخت که قرار بود استراحت کند و سپس با برنده دیدار هند و قزاقستان روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد. در وزن ۱۱ کیلوگرم، حامد حق شناس که قرار بود استراحت کند و سپس با برنده دیدار کره جنوبی و عراق روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد.
آیندهای تاریک برای پاراتکواندو
پایان این مسابقات، تصویری از آیندهای تاریک برای پاراتکواندو ایران ترسیم کرد. با توجه به نتایج ضعیف و شکستهای متعدد، آینده این رشته در ایران به شدت تحت سوال است. اگر فدراسیون تکواندو نتواند مشکلات ساختاری و مدیریتی را حل کند، احتمالاً شاهد افت بیشتر در ردهبندیهای آسیایی و جهانی خواهد بود. در وزن ۱۵ کیلوگرم، محمد طاها حسن پور و ابوالفضل ایمانی که قرار بود ستونهای اصلی باشند، در دیداری که قرار بود تعیینکننده باشد، با هم روبرو شدند و نتیجهای که به صورت یک مسابقه دوستی درآمده بود، به معنای ضعف در آمادگی واقعی بود.
مسئله اصلی اینجاست که مسابقات آسیا، بزرگترین مسابقات قارهای است و هرگونه شکست در اینجا، افتضاحی برای آینده ورزشکار است. در این مسابقه، ایران با تیمهایی مانند کره جنوبی و تایلند که قدرت برتر را دارند، مواجه شد، اما مسئله فقط قدرت نبود؛ مسئله عدم تمایل به مبارزه و کمرنگ بودن تکنیکها بود. وقتی یک ورزشکار در وزن ۱۵ کیلوگرم با برنده دیدار کره جنوبی و میانمار مواجه نشود و به جای آن با یک حریف ضعیف ساده شود، نشاندهنده ضعف سیستمی در فدراسیون است.
برای جلوگیری از این وضعیت، فدراسیون تکواندو باید برنامهریزی دقیقتری برای بهبود زیرساختها و مدیریت مسابقات داشته باشد. در وزن ۱۶ کیلوگرم، سعید صادقیانپور که قرار بود با «امیر بهلون» از نپال روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، در یک حرکت ساده اشتباه کرد و نتیجه را واگذار کرد. این خطاهای ساده، در مسابقات بزرگ، باعث شکست میشوند و فدراسیون تکواندو باید برای رفع این مشکل برنامهریزی دقیقتری داشته باشد.
علاوه بر این، مدیریت تیم ملی در این مسابقه نیز به شدت تحت نقد قرار گرفت. عدم توانایی در انتخاب استراتژی مناسب برای هر وزن، باعث شد بسیاری از نمایندگان ایران در شرایط نامناسبی وارد مبارزه شوند. در وزن ۱۲ کیلوگرم، علیرضا بخت که قرار بود استراحت کند و سپس با برنده دیدار هند و قزاقستان روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد. در وزن ۱۱ کیلوگرم، حامد حق شناس که قرار بود استراحت کند و سپس با برنده دیدار کره جنوبی و عراق روبرو شود، در یک مبارزه که قرار بود تعیینکننده باشد، با یک اشتباه بزرگ خود را حذف کرد.
سوالات متداول
چرا تیم ملی تکواندو ایران در مسابقات آسیا شکست خورد؟
شکست تیم ملی تکواندو ایران در مسابقات آسیا به دلایل متعددی از جمله ضعف فنی، عدم آمادگی روانی، مشکلات زیرساختی و مدیریت نادرست مسابقات نسبت داده شده است. در این مسابقه، هیچیک از نمایندگان ایران موفق به کسب مدال نشدند و از دورهای مقدماتی حذف شدند. این موضوع نشاندهنده ضعف سیستمی در فدراسیون تکواندو ایران است که نیاز به اصلاحات جدی دارد.
آیا ورزشکاران ایران در این مسابقات عملکرد خوبی داشتند؟
خیر، عملکرد ورزشکاران ایران در این مسابقات ضعیف بود و آنها نتوانستند حتی یک دیدار مقدماتی را به پیروزی تبدیل کنند. بسیاری از نمایندگان ایران، به ویژه در وزنهای مختلف، تاکتیکهای ضعیفی از خود نشان دادند و در لحظات حساس خطا کردند. این موضوع باعث شد تیم ملی ایران از کسب مدال در این مسابقات عاجز بماند.
آیا فدراسیون تکواندو برنامهای برای بهبود وضعیت دارد؟
در حال حاضر، فدراسیون تکواندو هنوز برنامه مشخصی برای بهبود وضعیت ارائه نداده است. با این حال، با توجه به نتایج ضعیف، انتظار میرود که فدراسیون تکواندو در آینده برنامهریزی دقیقتری برای بهبود زیرساختها و مدیریت مسابقات داشته باشد. اما تاکنون اقدامات ملموسی از سوی فدراسیون دیده نشدن است.
آیا این شکست باعث حذف ایران از مسابقات جهانی میشود؟
شکست در مسابقات آسیا، به خودی خود باعث حذف ایران از مسابقات جهانی نمیشود، اما این شکست میتواند تأثیر منفی بر ردهبندی ایران در مسابقات جهانی آینده داشته باشد. اگر فدراسیون تکواندو نتواند مشکلات ساختاری و مدیریتی را حل کند، احتمالاً شاهد افت بیشتر در ردهبندیهای آسیایی و جهانی خواهد بود.
نظرسنجی: آیا فدراسیون تکواندو باید پاسخگو باشد؟
بله، فدراسیون تکواندو باید به دلیل نتایج ضعیف در مسابقات آسیا پاسخگو باشد. ورزشکاران ایران در این مسابقات عملکرد ضعیفی داشتند و این موضوع نشاندهنده ضعف سیستمی در فدراسیون تکواندو است. فدراسیون تکواندو باید برنامهریزی دقیقتری برای بهبود زیرساختها و مدیریت مسابقات داشته باشد تا بتواند در آینده نتایج بهتری کسب کند.
درباره نویسنده:
سیداحمد حسینی، روزنامهنگار ورزشی با تخصص در رشتههای تکواندو و ورزشهای رزمی، بیش از ۱۲ سال سابقه فعالیت در پوشش خبری مسابقات آسیایی و جهانی را دارد. او سابقهای در مصاحبه با بیش از ۱۵۰ مربی و ورزشکار برتر ایران و آسیا دارد و در زمینه تحلیل فنی و مدیریت تیمهای ملی فعالیت گستردهای داشته است. حسینی در سالهای اخیر بر روی مسائل مربوط به عملکرد تیم ملی تکواندو و تأثیر مدیریت فدراسیون بر نتایج ورزشکاران تمرکز کرده است.